تبعیض در دیپورت مهاجران افغانستانی از ترکیه

از محدودیت‌ها و محرومیت‌های مهاجران افغانستانی مقیم ترکیه، در شماره‌ی پیشین حرف به میان آوردیم و صراحتا اشاره داشتیم که چطور دولت‌ و جامعه‌ی میزبان که در ابتدا می‌پذیرند تعداد بی‌شماری از مهاجران کشورهای دیگر را در خود ادغام کنند؛ اما بعدها همین دولت‌ها و مردم اند که خود به خود در برابر مهاجران سدی می‌شوند و نمی‌گذارند تا روند ادغام مهاجران با مردم جامعه‌ی میزبان به روال طبیعی شان صورت گیرد. همین امر سبب می‌شود که در روند مهاجرت این مهاجران اختلال‌هایی صورت بگیرد. اغلب این کارشکنی از سوی حکومت میزبان صورت می‌گیرد.
برخوردهای دوگانه‌ی حکومت‌ها در هر زمینه‌‌ای که مربوط به زندگی مهاجران می‌شود، سبب خواهد شد که سطح خشونت‌های جرمی و خیابانی به خاطر بدرفتاری‌ها با مهاجران افغانستانی افزایش یابد. یکی از این دست برخوردهای مغرضانه با مهاجران در امر دیپورت آنان از سوی حکومت میزبان این است که حکومت میزبان حتا در روند خروج تمامی مهاجران کشورهای مختلف تبعیض را اولویت قرار بدهند و این که مهاجران کشوری را نسبت به کشور دیگر بدون در نظر گرفتن معیار یا تبعیضی روند اخراج را مساویانه انجام دهند.
بر اساس آمار رسانه‌ها ترکیه در سال 2019، به صورت اوسط روزانه 288 نفر را دیپورت و یا به کشور شان برگشتانده است. همان طور که توقع می‌رود در بین این آمار بیشترین تعداد مهاجران دیپورت شده از ترکیه را مردم افغانستان تشکیل می‌دهد که به گفته‌ی شماری از همین مهاجران به وطن بازگشته، متأسفانه پولیس و یا وزارت مهاجران ترکیه برخورد تبعیض‌آمیز با دیپورت مهاجران از این کشور دارد.
آن طور که گفته می‌شود و در گزارش‌های رسمی سازمان ملل و حکومت ترکیه آمده است در سال گذشته 65 هزار 826 شهروند افغانستان از ترکیه دیپورت شده است. بیشتر تعداد این مهاجران افغانستانی با این که یک بار راه دشوار سفر غیرقانونی از افغانستان به سمت ایران و بعد ترکیه را امتحان کرده اند؛ اما تا آن جایی که امکان برای شان بوده است، بار دیگر در تلاش این بودند که همین مسیر پرخطر و مشکل‌آفرین راه غیرقانونی را تحمل کنند و بتوانند در پایان مسیر خود را پیدا کنند.
در ردیف دوم شهروندان پاکستان قرار دارد که آمار آن‌ها به 11 هزار و 308 نفر می رسد. این تعداد از مهاجران پاکستانی هم نشان می‌دهد که همانند افغانستان مهاجران پاکستانی نیز بدشانس‌ترین مهاجران جهان استند که تا کنون من دلیل آن را نیافتم؛ اما هیچ گاه دلایل داخلی حکومت‌داری و یا جنگ نمی‌تواند معیار خوب و توجیح‌کننده‌ی خوبی برای کشورهای میزبان باشد که چرا شماری از مهاجران را به تعداد بیشتر از دیگر مهاجران کشورهای دخیل دیپورت می‌کنند.
تعداد دیپورتی کل مهاجران از ترکیه به کشورهای دیگر 26 هزار و 724 نفر می‌رسد که یک سوم تعداد مهاجران افغانستانی دیپورت شده از ترکیه می‌شود و این نشان‌دهنده‌ی آن است که حکومت ترکیه‌، سیاست مهاجرستیز سخت و محکمی را تنها نسبت به مهاجران افغانستانی روی دست گرفته است.
این سیاست تبعیض دولت ترکیه در رابطه با مهاجران افغانستانی در یک سال گذشته همواره مورد نقد و اعتراض شدید آگاهان امور مهاجرتی چه در داخل ترکیه و چه در سطح بین‌الملل بوده است. حتا مهاجران افغانستانی هم بارها خواسته اند در شهرهای مختلف ترکیه که مقیم آن استند، نسبت به این تبعیض دولت ترکیه گردهمایی‌های اعتراضی راه بیندازند که از طرف این کشور برای شان اجازه داده نشده است.
در حال حاضر بر اساس داده‌های اداره‌ی کل مهاجرت ترکیه در سال 2019، ترکیه میزبان پنج میلیون و 90 هزار و 249 خارجی از 192 کشور مختلف جهان بود. از این تعداد سه میلیون و 695 هزار و 944 نفر اتباع سوریه استند که تحت حفاظت موقت می‌باشند، یک میلیون و 70هزار و 144 نفر با داشتن دفترچه‌ی اقامت در ترکیه اسکان گزیده اند و 324 هزار و 161 نفر با آمدن به ترکیه تقاضای پناهندگی کرده و خواهان اسکان در کشور سوم می‌باشند.
از پنج میلیون مهاجری که از 192 کشور جهان به ترکیه آمده اند، تنها یک میلیون و 70 هزار و 144 نفر به عنوان مهاجر منظم به ترکیه آمده اند؛ یعنی چهار میلیون از مهاجران موجود در ترکیه به عنوان مهاجرها نامنظم وارد ترکیه شده اند؛ به عبارت دیگر یا به شکل غیرقانونی وارد ترکیه شده اند و یا به شکل غیرقانونی به اقامت در ترکیه ادامه داده اند.